رامین احمدی: "برای اينکه ملتی خود را از چنگ ديکتاتوری رها کند بايد که اول ذهن خود را از اسارت آزاد کند. دموکراسی در دنيای حقير و خشونت بار بردگان معنايی ندارد. اگر روشنفکران ما ميخواهند از شر ديکتاتوری جمهوری اسلامی خلاص شوند بايد اول خود با جهان بينی متجاوز و خشن دينی با کلاهبرداری و زرنگی آخوندی با فساد مالی و اخلاقی ولايت فقيه خداحافظی کنند. ذهن آزاد ميداند که آزادی و حقوق بشر تجزيه پذير نيست. ذهنيتی که ديگری را به خاطر تفاوت در جنسيت ، هويت جنسی و ترجيح تن، بيمار و هرزه گرد و مساوی با مواد مخدر و بنابراين مجرم ميخواند همان ذهنيتی است که در زندانهای سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات دانشجويان و فعالان سياسی را شکنجه ميکند. همان تفکری است که بنا به فرمان ولايت فقيه زندانيان سياسی را قتل عام ميکند و از هرگونه اعمال غيرانسانی ابايی ندارد. ذهنيت اسير، ذهنيتی متوهم و متجاوز است."

  

 

Freedom of Expression

Iran protests over Swedish Muhammad cartoon by Lars Vilks? What need to be protested against are stoning women to death, executions, killing people in the name of religion and ideology. Why don't these people stand up to the crimes committed in the name of their religion?

  

 

Colorful beads, a newly bought orange and yellow umbrella, pink and purple clothes, red sparkly shoes, and changing from one dress to another are back in the game. It is wonderful to see the little girl is trying to play dress up, and walk without her crutches even if it’s for five min. every day.

  

 

اخبار روز: جایگاه ثبت شده ایران در منع آزادیِ مذهب همچنان اسفناک است. بلوچ ها، کردها و اعراب سنی این حقیقت را فاش می کنند که حتی اجازه ساخت یک مسجد سنی داده نشده و پرداختن به مراسم مذهبی سنی در انظار عموم آزاد نیست. وضع ۳۰۰ هزار نفر بهایی ایرانی موضوعی است که تبعیض مذهبی بوضوح علیه آن به چشم می خورد. در سپتامبر ۲۰۰۵، رسانه های وابسته به دولت ایران دست به تبلیغات گسترده ای علیه بهائیان زدند که باور دارند یک پیامبر دیگر بعد از محمد وجود داشته است. در مارس ۲۰۰۶ گزارشگر مخصوص سازمان ملل متحد در مورد آزادی مذهب در ایران گزارش داد براساس سند منشر شده در اکتبر ۲۰۰۵، آیت الله خامنه ای به نیروهای نظامی ایران دستور داده است که اعضای متعلق به اجتماع بهایی را شناسایی و معرفی کنند. در ماه مه ۲۰۰۶ سازمان دیده بان حقوق بشر از دستگیری ۵۴ جوان بهایی در شیراز گزارش داد. در فوریه ۲۰۰۶ توسط پلیس و گروهای فشار سازمان یافته دولتی به اعتراض آرام صوفی های نعمت الهی درقم یورش برد. آنها را وادار به ترک مکان مقدس خود کرد که طی آن صدها نفر زخمی و هزاران نفر بازداشت شدند. سازمان عفو عمومی بین الملل گزارش کرد تا مارچ گذشته حداقل ۱۷۳ صوفی در بازداشتگاه بسر می برند و وکلای آنها نیز بازداشت شده اند.

  

 

این مطلب در پاسخ به متنی که ملیحه تیره گل تحت عنوان و چنین است که چرخه هم­چنان می­چرخد (پیرامون فضای پیرامون «زندانی­ی تهران») نوشته شده است.


ما در کجای تاریخ ایستاده ایم؟

اخیرا در پی چاپ کتاب "زندانی تهران" مطالب زیادی در باره نویسنده زن این کتاب، مارینا نعمت، نوشته شده است. متاسفانه بیشتر این مطالب توسط افرادی است که خود کتاب را نخوانده اند. این افراد نه نقد و بررسی که نامه های اعتراض آمیز نوشته اند! متاسفانه در این مطالب بیشتر از آنکه به جنایات رژیم پرداخته شود به نعمت و انگیزه های وی در نوشتن کتابش و درستی یا نادرستی حرف ها و ادعاهایش پرداخته شده و این از دید من معلول زیستن و شکل گرفتن در همان نظام استبدادی است که کتاب نعمت قصد افشایش را دارد.

اگرکلمه «تواب» را با بهایی، مجاهد، کمونیست، ساواکی و یا هر چیز دیگری عوض کنیم باز با اعتراضی مشابه روبرو خواهیم شد، گیرم که از گوشه ای دیگر و به وسیله جمعی دیگر. یکی از ویژگی های ذهن بسته و مستبد همین است که در رفتار فکری خود بسیط است و وابسته به چند محرک مشخص و از پیش تعیین شده. ذهن استبدادی فردیت نمی شناسد. دیدش سنگی است و واکنشش سنگی. نه تعادل می فهمد و نه تکامل. مثل سنگ بسیط است و فقط یک چیز! مثال چنین رفتاری نوشته اخیر ملیحه تیرهگل است. افرادی مثل تیره گل نه هرگز پیرامون حقوق زنان، بهاییان، کردها، بلوچها، و سایر اقلیتهای مذهبی، جنسی و قومی نوشته اند و نه به آن توجه ای نشان داده اند. اما هم اینان ناگهان با چاپ کتابی از یک بازمانده ستم و سرکوب به اوعلاقمند شده و پیرامون کتابش قلم فرسایی می کنند.

دیدگاه تیره گل و زبانی که وی در نوشته خود به کار گرفته سرکوبگرانه و به قصد ارعاب است. تیره گل ابتدا خود را آزاداندیش جلوه می دهد و سپس از طریق خلط مبحث و برچسب زدن به دیگران، سعی می کند که حرف خود رابه کرسی بنشاند. کار او مثل کار کسی است که پول می گیرد تا فعال حقوق بشر باشد! تیره گل می نویسد تا نوشته باشد. می خواهد که از قافله عقب نماند و در این راه از تحریف و مسخ حرف های دیگران ابایی ندارد. او نقل قول را خلاصه می کند و در زمینه ای کاملا متفاوت با زمینه اصلی به کار می برد تا به نتیجه گیری های مطلوب خود برسد. به طور مثال وی نوشته های چند خطی وبلاگ *مرا که در آن همه گونه مطلبی، از تعویض پوشک کودکم تا بیماریم به سبب بارداری، پیدا می شود به عنوان «مقاله» معرفی می کند. بعد مرا (به عمد؟) با یک زندانی سیاسی سابق عوضی می گیرد. من هرگز ادعا نکرده ام که زندانی سیاسی بوده ام. من حتی ادعای فعال سیاسی بودن هم نداشته ام. زمانی که انقلاب ایران اتفاق می افتاد من تنها ۵ سال داشتم. ده سال بعد اما، یعنی زمانی که داشتم ایران را به قصد پاکستان ترک می کردم به اندازه کافی خفقان و بیرحمی و سانسور و سرکوب دیده بودم تا بدانم که دارم از چنگال رژیمی بی اعتنا به هرگونه مفهوم انسانی می گریزم. تاریخ انقلاب ایران چیزی نیست که بتوان به دلخواه در آن دست برد. همه می دانند که در روزهای پس از پیروزی انقلاب، عده ای، تعدادی دیگر را در خیابان ها به جرم ساواکی وارتشی و طرفدار شاه بودن از هم دریدند. آیا اعتراض کردن به این امر دلیل دفاع از شاه وساواک است یا دلیل پایبندی به حقوق بشر و سیستم داوری و جزا دهی معقول و انسانی؟!

‌ من از معدود نویسندگان و شاعران ایرانی هستم که جنایاتی که در حق بهاییان، کردها، بلوچها، سیاسیون مذهبی، چپی ها و سایر اقلیتهای مذهبی، سیاسی و قومی شده را همواره در مصاحبه ها و نوشته های خود مطرح نموده و به آن اعتراض کرده ام. چگونه کسی مانند تیره گل که خود را منتقد می خواند به مصاحبه اخیر من در سایت گزارشگران** توجه نکرده است ولی نوشته های وبلاگی مرا تحریف کرده و سپس به عنوان مرجع مورد سؤ استفاده قرار داده است؟! او حتی برای درج نوشته های من در مقاله اش از من اجازه نیز نگرفته است!

تیره گل نه تنها پایبند به معیارهای اخلاقی نقد و بررسی نیست که با توسل به تحریف، شعور خوانندگان خود را نیز تحقیر می کند. او و نویسندگانی مانند او نمی توانند تشخیص بدهند که مارینا نعمت حق نوشتن دارد، چه تواب باشد و چه نه، چه با رژیم جمهوری اسلامی همکاری کرده باشد و چه نه، چه دیدگاه هایش اورینتالیستی باشد و چه نه. فعال حقوق بشر بودن یعنی همین که آدم از حق فردی که با او موافق نیست دفاع کند. و اگر نه سنگ ایده ئولوژی خود را به سینه زدن از کسی فعال مدنی و حقوق بشری نمی سازد! امثال تیره گل بر مارینا نعمت انگشت می گذارند و او را مسبب تباهی می دانند. دیگران چنین نظری را راجع به مجاهدین وکمونیست ها وسلطنت طلبها دارند. ولی هیچکدام دقت نمی کنند که مردم یعنی همه این ها وهمه این ها بخشی از همان مردمی هستند که باید از حقوق پایمال شده شان دفاع کرد. توابان غیر از زندانیان سیاسی نبودند. عده ای مقاومت کردند و از بین رفتند و عده ای زیرشکنجه های جسمی و روانی طاقت فرسا مجبور به همکاری با رژیم شدند. حقوق بشر می گوید که با اینان نه به مثابه مجرم که به مثابه افرادی که در حقشان جرمی صورت گرفته رفتار شود. و اولین کار برای انجام این مهم، گوش کردن به حرف های آنان است، تشویق کردنشان به بیان خاطرات زجزآور خود و یادآوری کردن به آنان (و به خود) که آنچه که ما را از جمهوری اسلامی جدا می کند همین رفتار متفاوت ما با «دیگران» است.

گزارشگران

  

 

عدنان حسن پور و هیوا بویتمار دو ورزنامه نگار کرد محکوم به اعدام وارد سی و هفتمین روز اعتصاب غذای خود شدند و گزارشها در مورد وضعیت جسمانی آنها نگران کننده است.

After 37 days the two kurish journalists are still on hunger strikes.

  

 

And I finally got my anars (pomegranates) last night after several months of waiting to bite my teeth in them.

منت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکراندرش مزيد نعمت

و بالاخره بعد از چندین و چند ماه انار گیرم اومد و تونستن دندونهام رو توی پوست نشسته اشون فرو کنم.

  

 

So for a moment I am free.
Once I breathe, and only once.
Wind blows me and I dance,
willow leaf on willow tree.

Ursula K. Le Guin

  

 

Iranian Unit to Be Labeled 'Terrorist'

Washington Post: "The United States has decided to designate Iran's Revolutionary Guard Corps, the country's 125,000-strong elite military branch, as a "specially designated global terrorist," according to U.S. officials, a move that allows Washington to target the group's business operations and finances."

via Serendip and Winston.

  

 

ملا حسنی: چرا جمهوری اسلامی اصلاح‌پذیر نیست؟

این موضوع را میتوان از سه جنبه مورد بحث قرار داد:

الف)- از نظر ماهیت دینی حکومت
ب)- از نظر ساختار و تشکیلات
ج)- از نظر عملکرد و سوابق

  

 

What Flower Are You? According to a flower test I am a Canna. Try it here. See what flower you turn out to be!

  

 

The Misery the Qajar Dynasty Brought to Iran

I have been an avid reader of Ms. Fariba Amini's interviews. It is her recent writing titled "Slander in black & white" that made me realize she is nothing short of an Iranian who takes pride in her tribe and chooses to side with her relatives rather than being honest about historical facts! First of all I write this response as some one whose father was imprisoned during Shah's regime and I by no means support the Pahlavis, and personally do not believe a king or queen is the answer for the future of Iran. That said, unlike Ms. Amini I refuse to close my eyes to the facts and not recognize the misery the Qajar dynasty brought to Iran or the modern and positive improvements the Pahlavis brought to the country and the nation.

The Qajar kings committed crimes similar to what Iranians have endured for the past three decades under the current regime. Ms. Amini has boldly named poets who have been killed by Rezah Khan. Than she goes on to describe the life of Mosadegh, another Qajar, and how he would have single handedly changed the history of Iran. I don't deny that there have been Iranians among the Qajar who were noblemen and an example of such is Mosadegh. Unfortunately we will never know what Iran could really have been under his government, but we do know what the Qajar kings did to Iran, and what Mohammad Reza Shah and his father did for Iran.

We are also a witness to what crimes the current regime of Iran is committing against humanity. The same regime that Ms. Amini, her father and many Iranians collectively decided to support, irrationally and emotionally. Yes, it is a historical fact that Reza Khan Pahlavi changed the face of the country in less than two decades - something that was never done before or after him. As for Mohammad Reza Pahlavi, he too wanted a modern Iran. Despite his deep religious fears and traditionalism and even inferiority complex, he tried his best. It was during his time that Iran experienced religious and cultural freedom. It was him who, in the end when he realized his mistakes, apologized to the people. This is more than what the Qajar ever did. Ms. Amini then goes on to tell us about Asharaf Pahlavi. As some one who has studied nursing and recognizes the importance of such a field, I can only say Asharaf may have been the most corrupt Pahlavi but she did establish the nursing schools in Iran.

What exactly did the Qajar kings do for Iran, but kill thousands of innocent Iranians? Why does Ms. Amini choose to ignore even more historical facts - that thousands and thousands of Kermanies were blinded by Agha Mohammad Khan Qajar because they had given shelter to Lotf Ali khan Zand? What about the Bobbies and Bahaies who were persecuted and executed because of their belief, including the renowned Iranian poetess Tahereh Ghoratolein, by Nasser al-Din Shah Qajar and his prime minister, Amir Kabir? In fact, the same poet's birth records, her books, and clothing were burned the day after she was killed by the Qajar king. In addition to such horrendous crimes the Qajar spent the nation's wealth and earnings on their fests and thousand and one wives. It was as the result of this dynasty that Iran lost many important cities, young soldiers were killed in meaningless fights under incompetent Qajar rulers, the nation struggled with poverty, and the country was left to take care of hundreds of thousands of Qajar kids born illegitimate or legitimate who today proudly celebrate Family Galas in Paris and elsewhere. I wonder where they have earned their money to maintain such luxurious life in the west?

You and those like you who supported the regime escaped the country on your Ali Baba carpets when some of us who in fact had nothing to do with the revolution (I, for example, was only five years old) had to leave the country on hands and feet! I guess after all these years of living in the west you still haven’t learned to not try to change historical factors to your liking. In the end, dear Ms. Amini, please enjoy many more honeymoons like you have enlightened your readers with. Those of us who are not blind to the historical facts are well aware that honeymooning is what Qajar have been best at! And please don’t insult your reader's intelligence by saying Reza Khan had an uncultured background and moved up the military ladder, and then call Qajar nobility! If you want to believe that Qajar are nobility that is one thing but I for one have read and studied the Iranian history and know where Qajar really came from, what tribes they belong to, and what ladders they climbed to become nobility!

  

 

Stalin Alive and Well!

Hossein Derakhshan’s blog is suspended by Mehdi Khalaji! I by no means defend Derakhashan. I have observed his actions and his support for the current regime of Iran but am surprised at Khalaji. He is supposedly promoting a democratic Iran?! He too can write and express his opinion but to shut down a blog is nothing short what we observe in today’s Iran where newspapers and blogs are shut down or filtered every day. The two sides of the same coin, Khalaji and Parsi sue and threaten people for their ideas and writings? It was last month that Parsi threatened to sue Voice of America for re-inviting Hassan Daoleslam and calling him MKO member and a supporter of war on Iran without facts to support his accusations.

  

 

Author Taslima Nasrin targeted by Islamic Fundamentalists


These images were sent to me by a friend of mine. The friend is in fact the person who had translated my poems from English to Malayalam some three years ago.


Controversial Bangladeshi novelist Taslima Nasrin was Thursday attacked by leaders of Muslim political party Majlis-e-Ittehadul Muslimeen (MIM) at a book release function at the press club.

تسلیمه نسرین مورد حمله تروریستهای مسلمان قرار گرفت.

  

 

Condemn widespread, planned, and systematic violations of Human Rights in Iran
Akhbare-rooz: Several people have been arrested today. Ibrahim Madadi, Davari, Yaghub Salimi, Davood Razavi of Syndicate of Workers of the Tehran and Suburbs Bus Company have been among them.

  

 

ناصر مستشار: "ايران تنها کشوری است که در ميادين ومعابر عمومی انسانها به در آويخته می شوند واز کودک خردسال گرفته تابزرگسال مجبور به تماشای صحنه های اعدام می گردند تا از مرگ عبرت بگيرند تا در جامعه رعب و وحشت ايجاد نمايند تا انسانها هرگز به فکر تمرد ونافرمانی از حکومت اسلامی به غريزه همنوعی وانسانی خود راه ندهند."

Naser Mostashar: Iran is the only country in the world where public hangings are carried out.

  

 

The day Saghi Ghahreman’s article disappeared from Shargh’s website more than twenty of us the so called Iranian literary people were contacted and advised not to write or discuss it. Now I don’t see the necessity to withhold my opinion. We are not only poets. We are activists of all sorts. Ghahreman like most of us fled Iran. On one hand I ask why she accepted to do the interview and jeopardize the safety of an Iran based reporter. On the other hand I can’t blame her. Why shouldn’t she be able to do an interview and express her opinion about her poetry and literature in her country of birth? It is absurd that her personal life is played in as dirty and disgusting game by the regime as well as a group of people whose very existence is a crime against humanity.